บทที่ 9 ความลับของคุณวาดิม 9
เธอนั่งเหยียดขายาวพิงเตียงเพื่อเล่นเกมได้อย่างสนุกจนแทบเป็นประสาท ส่วนคุณวาดิมหยิบโทรศัพท์มาอ่านอะไรไม่รู้แล้วนอนตักของเธอไปด้วย ก่อนที่เขาจะวางโทรศัพท์ลงแล้วมือใหญ่โอบกอดเอวและใบหน้าแทบจะแนบชิดกับหน้าท้องกันอยู่แล้ว เธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นและแววตาที่มองกันตลอดเวลา
แก่แล้วยังมาอ้อนเหมือนเด็กไปได้
ไม่เจียมตัวเลย
“กอดแน่นเกินไปมันอึดอัด!”
“ใกล้จบรึยัง?”
“อื้ม”
“เธอติดเกมมากเลยนะ”
“ก็ไม่มีเพื่อนนี่ ตอนอยู่ที่บ้านจะเล่นกับใครก็เล่นไม่ได้ฉันเลยเล่นเกมแทนไง”
“ท่าทางจะเหงามาก”
“อื้ม สามปีมาแล้วนะที่ไม่ได้ออกจากบ้าน นี่เป็นครั้งแรกก็ต้องเอาให้คุ้มที่อุตส่าห์หนีออกมาได้”
“อยู่กับฉันตลอดไปเลยได้ไหม?”
“บ้าเหรอ!”
“เธอก็รู้นี่ว่าฉันรู้สึกยังไง”
“ผ่านมาตั้งสามปีแล้วนะ”
“ฉันยังรู้สึกเหมือนเดิม พอดีว่าฉันเป็นคนมั่นคงมาก”
เธอพยักหน้าตอบส่งๆแล้วเล่นต่ออีกนิดก็จบพอดี ครั้งนี้เธอชนะ! จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลงแล้วมีคนมาจับมือเอาไว้แถมยังบีบเบาๆเหมือนนวดให้อีกด้วย คุณวาดิมชอบทำอะไรรุ่มร่ามกับเธอตลอดเลย เมื่อสามปีก่อนเธอยังเด็กกว่านี้เขาก็ชอบมากวน มาแหย่ แถมขอให้ไปหาทุกวัน บางวันเธอก็แอบไปนอนกลางวันที่บ้านต้นไม้กับเขา บางคืนก็ไปค้างด้วย เขาเคยบอกว่าอยากอยู่กับเธอตลอดไปในคืนที่เรานอนดูดาวด้วยกันและวันนั้นเขาก็จับมือเธอไปจูบแผ่วเบาซ้ำๆเหมือนกลัวว่าจะชักหนี
สามปีที่แล้วเขาคือคนธรรมดาที่น่ารัก
ตอนนี้คือคนแก่ที่น่าแกล้ง
“หายปวดมือรึยัง?”
“อื้ม”
“ไปเล่นน้ำกันแล้วค่อยมากินอาหารค่ำด้วยกัน”
“ฉันอยู่ด้วยแบบนี้คนอื่นจะรู้ไหมอะ?”
“ทุกอย่างเก็บเป็นความลับ ฉันไม่ยอมให้ใครรู้เรื่องเธอเด็ดขาด ฉันไม่ยอมให้ใครมาแย่งเธอไปง่ายๆหรอกนะรชา รู้บ้างไหมว่าฉันหวงเธอมากขนาดไหน”
“อย่าโอเวอร์สิ!”
“เชื่อเถอะน่าว่าฉันหวงเธอที่สุด รอบๆตัวฉันมันอันตรายมาตลอดตั้งแต่เด็กจนฉันชินไปมันแล้ว เพราะงั้นฉันจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเธอได้เด็ดขาด”
“ทำอย่างกับแตะต้องฉันได้ง่ายๆงั้นแหละ ไปเล่นน้ำกันเถอะคุณวาดิม”
สระว่ายน้ำส่วนตัวขนาดใหญ่มีแค่เราสองคนเล่นอยู่ด้วยความสนุกมาก เขาลองท้ารชาว่ายน้ำแล้วปรากฏว่าเธอว่ายน้ำเร็วมาก ดำน้ำได้นานพอสมควร แถมยังประสาทสัมผัสไวชนิดที่ของตกยังไม่ทันถึงพื้นก็รับได้ หรือแม้แต่มีบางอย่างผิดแปลกไปก็รู้ตัวในทันที สัญชาตญาณพวกนี้ต้องถูกฝึกมาเท่านั้น น่าสงสัยคือใครฝึกเธอ ใครสอนเธอและเธอทำอะไรได้มากกว่านี้รึเปล่า
ยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งหลงใหลมากขึ้น
คงโงหัวไม่ขึ้นแล้วล่ะ
หลังจากเล่นน้ำไปเกือบชั่วโมงเขาก็ขึ้นมานั่งริมขอบสระว่ายน้ำ ในขณะที่รชาเกาะขอบสระแล้วดื่มน้ำผลไม้ที่เขาส่งให้ดื่มดับกระหาย เธอหน้าแดงระเรื่อเพราะได้ออกแรงหลังจากที่วันนี้คลุกตัวอยู่ในครัวทั้งวัน ตลอดทั้งอาทิตย์ก็กิน เล่นเกม นอนและกวนประสาทเขาให้หงุดหงิดเสมอ
เด็กแสบชอบแกล้งเขาตลอดเวลา
มีอะไรน่าแกล้งนักหนา
“ไม่คิดจะเรียนต่อเหรอ?” เขาถามด้วยความอยากรู้และเป็นห่วง หากว่าเธออยากเรียนเขาก็จะส่งเรียนอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วมั่นใจว่าคนฉลาดอย่างเธอจะต้องเก่งมากแน่
“ขี้เกียจอะ! ถ้าฉันอยากเรียนคงจะอยู่ที่บ้านต่อไปแล้วแหละ ฉันคงไม่หนีออกมาแบบนี้หรอก”
“ปรกติหนีบ่อยไหม?”
“เคยลองครั้งหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว แต่ว่าฉันถูกจับได้เลยวางแผนใหม่”
“มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“อื้ม บ้านคุณยังหาทางหนีออกง่ายกว่าเยอะเลย”
“ลูกน้องเต็มบ้านนี่นะ!”
“ถ้าไปถึงประตูก็หนีได้แล้ว แต่ที่บ้านฉันมันคือเกาะที่มีแต่ทะเลล้อมเต็มไปหมดเลย ไหนจะลูกน้องกับลูกศิษย์ของพ่อกับแม่อีก ฉันต้องวางแผนแทบตายกว่าจะหนีรอดออกมาแบบไม่ให้ใครรู้ แต่ถึงตอนนี้รู้แล้วก็ตามหาตัวไม่เจอหรอก คนเดียวที่รู้ว่าฉันอยู่แถวไหนคือพี่ชาย”
“พ่อแม่เธอทำงานอะไรกันแน่?”
“คุณวาดิมบอกว่าตัวเองใช้ชีวิตอันตรายใช่ไหมคะ?”
“อืม”
“บ้านฉันอันตรายกว่าอีก”
“เป็นนักฆ่า สายลับ องค์กร สมาคม หรืออะไรที่เกี่ยวข้องกับมาเฟียไหม?”
“เกี่ยวหมดทุกอย่างที่คุณวาดิมพูดเลย”
เขาหยิบไวน์ขึ้นมาดื่มรวดเดียวแล้วแอบมองเด็กแสบที่พูดได้เหมือนไม่จำเป็นต้องปกปิด เธอหันไปว่ายน้ำเล่นเหมือนเด็กทั่วไปต่อทันที มองเผินๆก็คล้ายว่ารชาไม่มีพิษภัยอะไรเลย เธอทำตัวไร้เดียงสา ตากลมแป๋วนั่นก็ดูเหมือนเด็กคนหนึ่ง แต่เธอไม่กลัวอะไรเลยสักอย่างที่บ้านเขาเต็มไปด้วยบอดี้การ์ด อาวุธและหลายอย่างที่ไม่เหมาะสำหรับเด็กอย่างเธอมาพักอาศัยอยู่ด้วยซ้ำ
แม่นกน้อยในกรงทองคงจะร้ายกว่าที่คิด
แต่ก็ไม่คิดจะปล่อยไปหรอก
